1. در آن روزگار همۀ مردم جهان به يک زبان سخن میگفنتد.

2. جمعيت دنيا رفته رفته زياد میشد و مردم بطرف شرق کوچ میکر دند. آنها سر انجام به دشتی و سيع و پهناور در بابل ر سيدند و در آنجا سکنی گزيدند.

3و4. مردمی که در آنجا میزيسنتد با هم مشورت کر ده، گفنتد: «بياييد شهری بزرگ بنا کنيم و بر جی باند در آن بسازيم که سرش به آسمان بر سد تا نامی بر ای خود پيدا کنيم. بنای اين شهر و برج مانع پر اکندگی ما خو اهد شد.» بر ای بنای شهر و برج آن خشتهای پخته تهيه نمودند. از اين خشتها بجای سنگ و از قير بجای گچ استفاده کر دند.

5و6. اما هنگامی که خداوند به شهر و بر جی که در حال بنا شدن بود نظر انداخت، گفت: «زبان همۀ مردم يکی است و متحد شده، اين کار را شروع کرده اند. اگر اکر آنها جلو گير ی نکنيم، در آينده هر کاری بخو اهند انجام خو اهند داد.

7. پس زبان آنها ر ا تغيير خو اهيم داد تا سخن يکديگر ر ا نفهمند.»

8. اين اختلاف زبان موجب شد که آنها از بنای شهر دست بر دار ند؛ و به اين ترتيب خداو ند ايشان ر ا روی ز مين پر اکنده ساخت.

9. از اين سبب آنجا ر ا رو ی ز مين پر اکنده ساخت.